Op welk moment noem je jezelf kunstenaar? 
Kan dat zonder officieel diploma, als grotendeels autodidact?
En op welk moment durf je je werk te tonen aan anderen?
 
Ik denk nu.
Als kind waren we veel minder behoudend; iedere gekleide asbak
vond zijn weg naar opa en oma, de buren, naar vrienden van
vrienden; het maakte niet uit! Apetrots was je erop en je had geen last van bescheidenheid of vrees wat een ander er van zou vinden. 'Creativity takes courage' zei Henri Matisse. Ik durf te wedden dat hij ook wat ouder was toen hij dat schreef. Omdat, met het verstrijken van de jaren,  je jeugdige onbevangenheid vaak door onzekerheid wordt ingehaald. Wat extra moed is dus welkom!
Ik las laatst ergens: 'Het werk dat je doet terwijl je andere dingen
uitstelt, is vermoedelijk het werk dat je de rest van je leven zou moeten doen'. Hoe herkenbaar en hoe waar. Ik ben 9 jaar geleden geswitcht van commerciële functies naar het maken van kunst met ernstig zieke kinderen in een aantal kinderklinieken in Nederland.
Een super besluit. Werk dat op spelen lijkt, dat vrij maakt, dat energie geeft, dat is eigenlijk geen werk. Het is een plek waar magie ontstaat!
Die magie bleef niet hangen in de klinieken alleen. Het volgde me dag en nacht, ook thuis. Inspiratie voor nieuwe projecten, dingen die ik zelf móest proberen; het blijft maar komen. Dus voilá, hierbij een overzicht van mijn 'gekleide asbakken'. Bíjna geheel onbevangen op het internet gezet. En er komt ook een eerste expositie aan.
Wat Henri allemaal niet teweeg brengt... Enjoy!
galerie_edited.jpg